The watch - Το ρολόι, Catherine Graham μετάφραση Αφροδίτη Λυμπέρη

The watch

Six foot three, basking in tawny heat,

sunk in his lounger, spring to September.

His face bakes like earth.

Chest hairs slice the sweat beads.

The black leather watch (he never forgot

to unstrap) ticks beside his ghetto blaster.

Cobalt eyes, silver thick hair, dentured smile,

arms folded under the crest of his chest,

he poses for fall's final mould.

*

Later, after the black skid, spin and deep

tip of the freshly polished blue Caddy;

after the crunch of skull on the dashboard;

even after the front page photo and headline:

my father's watch, still ticking,

unzipped from the O.P.P.'s plastic.

No cracks, glass smooth to touch.

Dry mud flakes sprinkle like ashes

on to my opening hand.

Το ρολόι

Ένα ενενήντα, να λιάζεται

στην καστανόξανθη ζέστη

βυθισμένος στην ξαπλώστρα του, από την άνοιξη έως τον Σεπτέμβρη.

Το πρόσωπό του να ψήνεται σαν χώμα.

Οι τρίχες στο στέρνο του να τεμαχίζουν τις σταγόνες του ιδρώτα.

Το μαύρο δερμάτινο ρολόι (δεν ξεχνούσε ποτέ να λύνει το λουράκι) χτυπάει δίπλα στο στερεοφωνικό του.

Μάτια από κοβάλτιο, ασημένια πυκνά μαλλιά, χαμόγελο από τεχνητή οδοντοστοιχία

χέρια διπλωμένα κάτω από την κορυφή του στήθους του,

ποζάρει για την τελική φθινοπωρινή μούχλα.

Αργότερα, μετά το ντελαπάρισμα, το στριφογύρισμα και το αναποδογύρισμα της φρεσκογυαλισμένης μπλε Caddilac·

μετά το συντριπτικό κάταγμα κρανίου στο ταμπλό·

ακόμη και μετά την φωτογραφία στο πρωτοσέλιδο και την επικεφαλίδα

το ρολόι του πατέρα μου, ακόμα χτυπάει,

απελευθερωμένο απ' το πλαστικό σακουλάκι της αστυνομίας.

Χωρίς ρωγμές, γυαλί λείο στην αφή.

Κομματάκια ξεραμένης λάσπης πασπαλίζουν σαν τέφρα

την ανοικτή μου παλάμη.