Μεσούσης της ανοίξεως

Κι είχαμε ένα αυτοκίνητο
ανοικτό
κι εσύ κοιτούσες τα φανάρια
κι εγώ
μετρούσα ρωγμές
και λακκούβες
και τρομαγμένα αδέσποτα
και πινακίδες δίχως όνομα
και πεζοδρόμια άδεια
και πεζούς ν' ακροβατούν στις νησίδες
και τις βρισιές σου
και τα τικ τακ των φλας
και τα σταμάτα ξεκίνα
και τα σου μιλάω
και τα είμαι εδώ με ακούς
και τα σύνελθε
κι εσύ σταμάτησες στην άκρη του δρόμου
κι έγειρες και με αγκάλιασες
κι άκουσες την ανάσα μου στο αφτί σου
κι όλα μαζί
αν τα αθροίσεις
κάνουν μια αλήθεια
μια ανάμνηση
μια συνήθεια
κι ένα γιατί
-έρχεται η ανάσταση-
και τα φανάρια μας κοιτούν
και μας προσέχουν
κι εσύ γελάς
κάτι σαν
ψέμα.