Θα μπορούσαν να ήταν πλήκτρα;
Αλληλουχία λευκών και μαύρων,
τα δάκτυλα σε δυάδες
άκαμπτα
κλείνουν το στόμα του ανέμου
κι εκείνος δεν μιλά
μόνο τα εποπτεύει,
σαν παιδιά στην κούνια
λίγο πριν γλιστρήσουν,
συνθέτουν ανέμελα
την μελωδία της βροχής.
Ένας ήχος έφτασε και στο παράθυρό μου.
Χτύπα εσύ το κουδούνι.
Χάρισε μου ένα γεια
και θα κρατώ στα χέρια μου
παρτιτούρα
τα εσώρουχά σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου